หัวเราะให้มันสบายใจ

 เขาว่าคนไทยหัวเราะง่าย มีอารมณ์ขัน
 เห็นด้วยเลยครับ ถึงบางที-บางเรื่องไม่เห็นจะน่าขำก็ตามทีเถอะ
 หัวเราะเก่ง ยิ้มง่าย ไม่รู้ร้อนรู้หนาว น่าจะเป็นคุณสมบัติเฉพาะของคนในประเทศเราก็ได้มังครับ ผมว่านะ
 แต่ที่ประเทศเยอรมัน ผิดกันไกลลิบ ดูท่าจะหาอารมณ์ขันไม่เจอเอาเสียเลย
 เห็นด้วยอีกเหมือนกัน ไม่เชื่อก็ดูอย่าง ฟร้านซ์ เบ๊กเค่นบาวร์,โลธ่าร์ มัตเธอุส นั่นปะไร แม้จะเป็นนักฟุตบอลคนดัง ได้รับความนิยมไปทั่วโลก
 แต่ไม่เห็นวันๆแกจะมี “มุข” มาโชว์เรียกรอยยิ้มให้กับใครเขาได้เลย
 จะหา “หน่อมแน้ม” อย่าง เจอร์เก้น คลิ้นสมันน์ ไม่เจอเอาเสียเลย
 ผมไม่ได้กล่าวหาลอยๆนะครับ เพราะมีข้อมูลหลักฐานชี้ชัดๆ
 เพราะประเทศเยอรมันเคยจัดประชุมว่าด้วยอารมณ์ขันแห่งชาติมาแล้ว จัดกันมาก็ 9-10 ครั้งกันเข้าไปแล้ว
 สาเหตุที่ต้องจัดก็เพราะคนเยอรมันเอาแต่ซีเรียสไปกับชีวิตไป(ไม่หน่อย) กระมัง
 หัวข้อของการประชุมประกอบด้วย การค้นหาตัวตลกทั่วๆไป และตัวตลกในชุดคนไข้ โดยจะมีวิทยากรที่เชี่ยวชาญในด้านคณิตศาสตร์ของการสร้างเสียงหัวเราะมาร่วมให้ความรู้ นอกจากนี้จะมีเรื่อง การหัวเราะกับการลงโทษ การสร้างเสียงหัวเราะเป็นทีม

ที่สำคัญคือ “เสียงหัวเราะเป็นกลเม็ดต่อต้านความรุนแรง”
 ไมเคิล ติตเซ่ นักตลกเงียบชาวเยอรมันเคยกล่าวว่า”ประเทศของเราต้องการอารมณ์ขันเพื่อปลดปล่อยบ้าง”
 ที่สำคัญการจัดงานการประชุมครั้งนี้มีนักวิชาการกว่า 1,000 คน นักสาธารณสุข นักจิตแพทย์บำบัดเข้าร่วม โทมัส โฮลท์เบิร์นด์ จิตแพทย์รายหนึ่งบอกว่า “ตลอดสองสามปีที่ผ่านมา ผมสังเกตเห็นบริษัทของเยอรมันเปิดกว้างมากขึ้นในเรื่องอารมณ์ขัน ส่วนหนึ่งเพราะพวกเขาตระหนักดีว่าเสียงหัวเราะทำให้เจ็บป่วยน้อยลง”
 แนวคิดของการจัดงาน เป็นการนำมาจากอินเดียซึ่ง มาดาน กาตาเรีย เคยจัดเมื่อกลางทศวรษ 1990 จุดมุ่งหมายคือรักษาโรคด้วยพลังหัวเราะ โดยใช้หลักโยคะ และเพื่อสร้างสันติภาพในโลก
 แต่เสียงหัวเราะช่วยสร้างสันติภาพนี่ไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ เพราะบ้านเราหัวเราะกันเป็นกิจวัตร อารมณ์ดีกันเป็นวรรคเป็นวรรค แต่ก็ยังเอาแต่ทะเลาะกันไม่เลิกอยู่เหมือนกัน-แฮ่
 วันนี้ใครที่ยังไม่มีเสียงหัวเราะ อารมณ์ขันหดหาย น่าจะเริ่มต้นนับหนึ่งได้แล้วนะครับ